Tegelijk plaatst hij een stevig vraagteken bij een ander voornemen. De provincie wil, als een van de wapens tegen de verrommeling, een sterkere eigen rol als ‘ruimtelijke kwaliteitsadviseur’. Daarmee bedeelt de provincie in de onderliggende verhoudingen met de gemeenten zichzelf een rol als plantoetser. Dat lijkt op met de ene hand geven en de andere nemen,aldus Timmermans.

Beoordeling van schoonheid is toch al zo`n pricaire kwestie.Elk jaar is het raak èèn van de dertig aangesloten gemeenten: dan klinkt er weer een roep om te stoppen met welstandstoezicht. Raadsleden roepen dan dat welstand overbodig is, en Hûs en Hiem te duur of te omslachtig.

Maar zulke geluiden hebben nog nooit geleid tot een daadwerkelijke uittreding."

Timmermans wil maar zeggen : al te veel mankeert er blijkbaar niet aan het werk van hûs en Hiem.

Het is het imago dat opspeelt, ook bij hetgrote publiek. Wil je een uitbouw aanje huis, of een dakkapel erop, dan begint welstand te piepen over pietluttigheden.,, Wij willen niet betuttelen, maar kijken of een bouwplan voldoet aan de gemeentelijke voorwaaarden. Als ik waar dan ook een lezing geef over ons werk, dan gaan de ogen open."

Hooguit een paar keer in zijn leven maakt de ‘gewone burger’een plan, al dan niet met architect of aannemer , en komt welstand om de hoek kijken. Voor de gemeente een bouwvergunning afgeeft, blijkt de commissie naar de ‘redelijke eisen van welstand’: ziet het onderwerp er van dichtbij en veraf goed uit en past het op de plek?

,,dan merk je pas echt hoe we te werk gaan. De negatieve verhalen zijn van horen en zeggen, van de borreltafel of verjaarsfeestjes. Ik zou tegen iedereen willen zeggen: kom naar onze vergadering. Spreek in, kijk en luister zelf."